Sonet / Odkąd znów padło w proch twe czoło dumne
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Odkąd znów padło w proch twe czoło dumne,
Na synów twoich dziwna zeszła trwoga,
Ich wzrok bezmyślny widzi tylko trumnę,
Na której wsparła się zwycięzcy noga.

Oni nie wiedzą, że ty prochom dziatek
Dziś posłuchanie dajesz tam u Boga,
I śmią narzekać, o najlepsza z matek,
Żeś porzuciła ich na pastwę wroga!

Lecz ty wymową cichą, apostolską,
Ucz ludy zginać przed tobą kolana
I bądź w błękitach tą harfą eolską,

Po której wichry głoszą imię Pana.
Jasnym sztandarem duchów bądź, o Polsko,
Póki nie wstaniesz z prochu nieskalana.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Adam Asnyk – biografia
2  Między nami nic nie było – analiza i interpretacja
3  Limba – analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: Sonet / Odkąd znów padło w proch twe czoło dumne







    Tagi: