Nad głębiami / XXVII
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce,
Gdy wiatr jesienny zwiędłym liściem miota!
Ostatnie kwiaty, ostatnie owoce
Strąca i grzebie pod całunem błota.

Smutniejszy koniec bezsilny żywota,
Osamotnienie starości sieroce
I długie, ciemne, pełne cierpień noce,
W których się ludzka rozprzęga istota!

Lecz najsmutniejszy jest duchowy schyłek
Zamierającej powoli epoki -
Gdy wniwecz poszedł pokoleń wysiłek.

Strawiwszy wszystkie żywotniejsze soki,
A w spadku szereg błędów i pomyłek
Na dni ostatnie rzuca cień głęboki!

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Daremne żale – analiza i interpretacja
2  Do młodych – analiza i interpretacja
3  Między nami nic nie było – analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: Nad głębiami / XXVII







    Tagi: