Nad głębiami / XVII - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Co złość zniweczy, co występek zburzy,
To miłość z gruzów na powrót postawi,
Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży,
Gdzie ją spychają występni i krwawi,

Czyn poświęcenia podniesie i zbawi,
Myśl, która dobru powszechnemu służy,
Wiedzie za sobą duchów zastęp duży,
Jak łańcuch w niebo lecących żurawi.

Cichych poświęceń nieustanna praca
I serc szlachetnych dobroć promienista
Grzesznej spuścizny przekleństwo odwraca

I coraz głębiej przenikając, czysta
Powszechny skarbiec duchowy wzbogaca,
z którego każdy czerpie i korzysta.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Między nami nic nie było – analiza i interpretacja
2  Adam Asnyk - charakterystyka twórczości
3  Daremne żale – analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: Nad głębiami / XVII







    Tagi: